Halve rotsen met specie

Halve rotsen met specie

Column

Door: Sylvie Hessels
Coach: Anna Zeven

Eerst een gesprek met Anna over de aanpak. Het is begin augustus 2015, we zitten bij mij thuis aan de eettafel. Het boek is nog niet gedrukt, wel heeft Anna een ruwe bewerking op de computer. Aan mij vraagt ze hoe mijn levensstijl er uit ziet, en dan vooral wat betreft het eten. Een paar maanden ervoor was ik op eigen initiatief al min of meer gestopt met gluten en dat beviel mij, na jaren last te hebben gehad van diarree, uitstekend.

Omdat ik ook al een paar jaar bezig ben met mijn huiskamerrestaurantje “Mama Kookt Vandaag” en zoveel mogelijk alles helemaal zelf maak, kan ik spreken van een nogal radicale ommekeer. Het heeft me bewust gemaakt van het feit dat echt overal gluten in zitten. Anna stelde voor dat ik gedurende een periode van 7 weken niet alleen de gluten, maar ook de suiker en de koemelkproducten links zou laten liggen. Dat ging me eerlijk gezegd te ver en ben na gedegen zelfberaad akkoord gegaan met glutenvrij, suikervrij en zoveel mogelijk biologisch.

Het startpunt werd gezet op 1 september. Zo gezegd, zo gedaan…. NOT. Wat is het moeilijk om eerst al toe te geven dat je een slaaf bent van suiker of zoetigheid. En tweeds om ermee te stoppen! Ik stop maar vooral veel bananen in het beslag als ik een cakeje maak en smokkel dan met bijvoorbeeld palmsuiker. Al moet ik toegeven dat de hoeveelheden geminimaliseerd zijn. In plaats van 250 gram suiker nam ik 2 bananen en 2 eetlepels honing of 2 eetlepels gula djawa. Dus een vooruitgang zit er zeker in. Ook met dadelpasta kan ik inmiddels goochelen. En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het heerlijk vind. Laatst ging ik over de schreef en kocht ineens een Kitkat Chunky, gewoon omdat ze bij de kassa naar me lagen te knipogen en mijn god, wat is dat zoet! Brrrr… Wél gewoon opgegeten, want het beest in me kwam naar boven en duwde die reep zo mijn schuif in, dat dan weer wel.

Die Gluten…. Wat zijn ze heerlijk! Dat knapperige verse turkse brood, die lekkere pizzabodem, die zalige bruine meerzaden bolletjes zo uit de oven, daar loopt het water je van in de mond. Nee, dan het glutenvríje brood. Dat is wat je noemt een klap voor je harses. Het meel in dat brood valt tijdens het kauwen als los zand uit elkaar en je moet het tegelijk flink nathouden daar, anders inhaleer je het per ongeluk zo je luchtpijp in. Knappe jongen die dat er gelijk weer uitgehoest krijgt. Ik moet maar eens proberen of ik dat brood zelf kan bakken en kijken of ik een goeie mix van melen vind, dat het niet zo vreselijk droog wordt. Hetzelfde geldt voor de glutenvrije crackers. Van zand worden stenen gemaakt, zo ook dat knäckebrood. Halve rotsen zit je naar binnen te werken, het stukje kaas erop en flink wat boter zie ik in dit geval maar als de specie die het zooitje bij elkaar houdt.

Als oplossing hiervoor heb ik mij voorlopig gericht op rijstwafels en zelfgemaakte pannenkoekjes, daar kan flink kaas op en doorheen. Maar ook ontbijten of lunchen met gewoon veel minder koolhydraten zoals Dr. Atkins al predikte, gebakken eieren in alle vormen, met salades , is ook een waardige oplossing. Want al wil ik graag mijn best doen om de 7 weken tot een goed einde te brengen volgens de methode “Het Nieuwe Eten” van Anna, ik laat mij de kaas niet van de rijstwafel eten. Ik ben nou eenmaal dol op lactose hihi. Gelukkig staat mijn systeem heel tolerant daar tegenover.

De 7 weken zijn voorbij. Wat betekende het voor mij? Sylvie_Blog kopie

Ondanks mijn slippertjes in zowel het gluten- als het suikerdepartement, merk ik een toename van energie, helderder denken (dingen beter op een rijtje kunnen zetten) en iets dat heel belangrijk voor me is, een betere nachtrust.

Mijn conclusie is dan ook dat ik zal doorgaan met glutenvrij, een zijweggetje daargelaten, want ik moet er duur voor betalen op de wc daarna, wat weer een overweging waard is, Het is alleszins zinvol. Ook zal ik doorgaan met suikerarm, want helemaal vrij heb ik gewoonweg geen zin in. Een terloops schepje honing of palm- of kokosbloemsuiker moet kunnen, dan bedoel ik vooral tijdens de bereiding van een taart of cake.

Ach….konden we in veel opzichten maar terug naar 100 jaar geleden, toen de bestrijdingsmiddelen nog niet bestonden en de hormoonpreparaten voor alle fokvee nog niet waren uitgevonden. Toen was biologisch eten, het eten van de dag. Daar werd verder niet over nagedacht. Het voordeel nu is natuurlijk onder andere de variëteit van voedsel die tegenwoordig wordt aangeboden.

En teveel terugkijken naar hoe het was is ook vrij zinloos, vooral als je probeert mindful bezig te zijn, ook nog een hele kluif trouwens.

Met dank aan Anna

Sylvie Hessels

Share