Miss Natural meets Greenpeace

Miss Natural meets Greenpeace

Reisverslag Porto – Amsterdam met Greenpeace 2016

“Gefeliciteerd, je bent de winnaar van de Plastic Tasjes Challenge en hebt een reis met Greenpeace gewonnen!” Met grote ogen keek ik ongelovig naar mijn scherm. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. En zo begon mijn Greenpeace avontuur… foto 01

 

Plastic Tasjes Challenge

 

Zo rond juli 2015 zag ik een post op Facebook voorbij komen, die erg mijn aandacht trok. Het was een uitnodiging voor een challenge om een maand lang geen plastic tasjes te gebruiken. Ik weet wat de schrijnende mogelijke consequenties zijn van het gebruik van plastic tasjes. Dus deelde ik hem gelijk op mijn eigen tijdlijn om meer mensen wakker te schudden. Vanuit mijn hart. Niet wetende dat er een prijs aan verbonden was.foto 02

Ik poste hier en daar wat updates en tips – nog altijd nietsvermoedend – en dat was dusdanig motiverend/inspirerend/…. dat mij deze prachtige prijs toegekend werd. ‘Toevallig’ ging dit gelijk op met de beëindiging van het Greenpeace tv-programma ‘De Zeven Zeeën’. Meerdere pogingen werden gedaan mij aan boord te krijgen. Het grillige Greenpeace (op het moment dat de datum van een actie bekend wordt, is deze meestal alweer gewijzigd) en de overvolle agenda van Miss Natural bleken geen goede match. Gelukkig lukte het nog ruimschoots vóór het verlopen van mijn gezondheidsverklaring, die ik (Greenpeace) gesponsord kreeg van een alleraardigste maritiem arts in Den Haag.foto 03

 

 

Businessclass

 

En zo vertrok ik eind juli in mijn eentje naar Porto. Na veel uitzoekwerk moesten we toch berusten in het feit dat alleen een vliegreis haalbaar was. Gekscherend riep ik naar mijn contactpersoon: “Wat?! Vlieg ik met Greenpeace niet eens businessclass…?!” Uiteraard begreep ik dat dat een absolute no go is voor een idealistische partij als deze, die draait op donateursgeld. Maar het universum had mij gehoord, want de beste man van de incheckbalie zei met een grote grijns dat het vliegtuig overvol was en dat ik businessclass mocht vliegen. Tsja…. foto 04

Met mijn vliegtuigbuurman wisselde ik mijn minder favoriete lunchonderdelen uit om food waste tegen te gaan en zo raakten we aan de praat. In Porto aangekomen gaf hij mij een lift naar het simpele hotel (weer wat kostbare donaties uitgespaard!). ’s Avonds dineerde ik met een eenvoudige salade en een kop thee bij een strandtentje te midden van een gigantisch maar verlaten strand en las nog wat op mijn hotelkamer. foto 05

 

 

 

Hoop moeilijkheden

 

De volgende ochtend was er het eerste contact met ‘De Esperanza’, één van de schepen van Greenpeace. En Greenpeace zou Greenpeace niet zijn als de plannen weer eens waren gewijzigd. Er waren wat ‘difficulties’ met de ‘engineering’. Of ik over 2 uur nog eens wilde bellen… Door de voorgaande trials and errors was ik inmiddels aardig bekend met het flexibele en daardoor onvoorspelbare karakter van deze organisatie, die gaandeweg met de nodige deining mijn hart zou veroveren. Alle ‘moeilijkheden’ waren gauw opgelost en even later stapte ik met mijn hemelsblauwe absolute Greenpeace-mismatch pakje aan boord van dit gigantische schip, dat vele avonturen aan mij zou onthullen. foto 06

Samen met een nieuwe vrijwilliger kreeg ik een rondleiding door het schip. De ‘first mate’, een stuurvrouw die ooit bij de luchtmacht had gezeten, was humoristisch helder over bepaalde dingen. “We make our own water, so there’s enough for a shower once or twice a day, but please be a bit sensible with it. So it might not be a good idea to have a dance and a sing over there…” De informatie over zeeziekte kwam later goed van pas: “Whenever you feel sick, it’s best to take your personal bucket and carry it around wherever you go.” “Maar ik kan heel netjes kotsen hoor….”, probeerde ik nog. Haar trefzekere antwoord: “When you’re sick and have to vomit, you won’t care from what side the wind blows. I’ve seen them, wearing what they just had for dinner. Trust me…”

 

 

foto 07Eigen waterzuiveringssysteem

 

Vinnen, staarten en fonteinen

 

Om 16:00 die middag vertrokken we. Ik genoot van de frisse zeebries, de lichte deining en de heerlijke zomerzon die m’n huid zacht streelde. Totdat ik één voet binnen zette. Vanaf dat moment waren Emmer en ik onafscheidelijk tot halverwege mijn reis aan boord. Ik was behoorlijk zeeziek, maar had er totaal geen last van. Ik zag het als de ideale kans eventuele slaaptekorten te neutraliseren en vermaakte mij prima met Emmer. Toen ik besefte dat ik in 2 dagen niets gedronken had, alleen maar vocht had verloren en mijn cabinegenootje me zorgelijk aankeek toen ik halverwege de dag nog steeds niet m’n kooi uit was gekomen, begon ik me toch een beetje ongemakkelijk te voelen. Er was serieuze kans op uitdroging en ik voelde me zo langzamerhand behoorlijk belabberd. foto 08

Ik kreeg ‘rehydration powder’ van mijn lieve roomy en ze bracht me naar een grote bank buiten op het achterdek. Daar heb ik een paar uur vrijwel levenloos gelegen, totdat ik mezelf bij elkaar raapte en mijzelf en Emmer naar mijn favoriete plekje met de mooiste view sleepte. Daar, op het dek, starend naar de golven, zag ik vrolijk spartelende staartjes, zonweerkaatsende vinnetjes en vele speelse fonteintjes. Soms op een flinke afstand, dan weer eens op nog geen 2 meter van de boot. Aan het einde van de dag hoorde ik iemand uit volle borst roepen: “A WHALLLEEEEE!!!!!” Binnen een seconde stond de complete bemanning op het voordek, gewapend met camera’s met grote telelenzen, om een walvis te bewonderen en dit blijkbaar uiterst bijzondere moment te vereeuwigen. Goh, dacht ik bij mezelf, die heb ik de hele dag door gezien. Dat is toch heel normaal?! Ik bleek het absolute whale-dolphin-spotting record te hebben verbroken: 10 walvissen en 3 dolfijnen op 1 dag. Zeeziekte heeft zo zijn voordelen… Hoe ziek ik ook was, de grootste uitdaging vond ik misschien wel het wassen van mijn voeten onder een constant slingerende waterstraal onder de douche. foto 09

 

Mensen uit alle windstreken

 

foto 10b

Mijn evenwichtsorgaan begon de rusteloze omgeving meer en meer te accepteren en zo kwam het dat ik mijn focus kon gaan verleggen van mezelf naar de mensen om mij heen. Ik ontdekte dat ik gezegend was met mijn rol daar aan boord: niets. Dit stelde mij in staat me vrij tussen alle secties te bewegen en ik kon overal ongestoord diepte-interviews, coachinggesprekken en onderzoek doen, terwijl anderen door taken aan bepaalde ruimtes gekluisterd waren. Ik ontmoette mensen uit Mexico, UK, Zuid-Afrika, Frankrijk, België, Hongarije, Oekraïne, USA, Finland, Italië, Spanje, Argentinië, Zuid-Korea, China enz. foto 10a

 

Je zou de bemanning kunnen verdelen in 2 groepen: mét Greenpeace-hart en zonder Greenpeace-hart. De laatste groep werkt toevallig bij Greenpeace omdat ze de benodigde papieren hebben en gewoon daar terecht zijn gekomen. De andere groep is bevlogen, gepassioneerd en gaat door het vuur om de oceaan te redden. Dit kunnen zowel betaalde krachten, als vrijwilligers zijn. Vrijwilligers gaan vaak voor 3 maanden aan boord en maken zich nuttig door allerhande klussen te doen, zoals het schilderen, wassen, onderhouden van het schip en toebehoren, en te helpen bij het aanmeren. Als je geluk hebt, dan is er een actie gepland tijdens je dienst. Zo waren er vrijwilligers die in 3 jaar tijd meerdere campagnes mee hadden gemaakt, maar ook die in 6 jaar tijd nog nooit deel hadden genomen aan een bloedstollende actie.

foto 11Pechvogel die al 6 jaar meevaart en nog nooit een actie heeft meegemaakt

 

Mondiaal lokaalfoto 12a

 

‘It happened to be’ dat mijn hut grensde aan de ‘galley’ (kombuis). Het universum was wederom aan mijn zijde… Het mag duidelijk zijn dat je mij al snel in dit kloppend hart van het schip vond met mijn inmiddels stabiel geworden maag. Wat een oceaan aan kennis bezit deze geweldige, gepassioneerde en inspirerende kok! Hij doet alles met volledig bewustzijn op de natuur. Zo gebruikt hij nét voldoende plastic om left-overs te beschermen tegen externe invloeden, verspilt hij geen druppel water, scheidt hij afval aangepast aan ieder land, geeft restjes een nieuw leven enz.

foto 12b

 

 

foto 13a

Maar wat de meeste indruk op mij maakte, is zijn wereldwijde boodschappennetwerk. Hij koopt mondiaal lokaal, als je begrijpt wat ik bedoel. Hij weet exact van welke boer het vlees komt dat hij koopt, waar het fruit en de groenten vandaan komen en ga zo maar door. Hij koopt doorgaans organic en verpakkingsmateriaal is bij voorkeur biodegradable. foto 13b

 

 

 

 

 

 

 

 Al 13 jaar werkt deze man mét doorgewinterd Greenpeace-hart met volle overgave bij deze stichting en serveert de heerlijkste en verantwoorde gerechten. Samen maakten we bananenbrood, cannelloni, verse broden, spinaziesoep, verse pesto, een hamburger de luxe maaltijd, curry, salades enz. Zonder twijfel is deze man het hardst werkende bemanningslid. Hij is zeker 10 uur per dag te vinden in zijn ‘galley’ en kookt daar in zijn eentje voor 19-35 man en ruimt daarna alles op, sopt de keuken van onder tot boven en denkt in zijn ‘vrije tijd’ recepten uit. Mijn hulp was dan ook zeer welkom. Toen ik bij wijze van verrassing in zijn pauze de hele kombuis had opgeruimd, wist hij niet wat hij zag! ‘To be continued…’ foto 14Niet smullen, maar poetsen!

Arctic 30

De kafoto 15apitein van het schip was het langst zittende crew member. Hij werkt al 30 jaar als schipper, waarvan 20 bij Greenpeace, en heeft vele acties meegemaakt. Hij is een actievoerder in hart en nieren. Net als twee andere bemanningsleden, die samen met 28 anderen 3 maanden gevangen zaten in Rusland. Zij ontvingen speciale psychische begeleiding na terugkomst om de impactvolle ervaringen te verwerken. Hoe heroïsch het allemaal ook klinkt, actievoeren gaat niet altijd over rozen. foto 15b

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gay pride

foto 16b

Na 5 dagen non-stop varen over zee werden wij letterlijk doorgesluisd naar ons tolerante kikkerlandje. Direct werden wij omsingeld door voor de gelegenheid hardroze geschilderde boten, versierd met roze ballonnen en slingers. De opvarenden waren in roze pakjes gestoken of halfnaakte mannen, die ons vergezelden door het Noordzeekanaal richting Amsterdam. Want hoe toepasselijk, Nederland vierde de 20e editie van de Gay pride door de Amsterdamse grachten.

Hoe deze ludieke tocht ooit begon als een echt homofestijn (wordt deze formulering getolereerd??), is het nu uitgegroeid tot anti-discriminatiefestijn. Eén van de boten was uitgerust met de tekst: “Wij zetten een streep door discriminatie. Jij toch ook?!” In geen enkel ander land is een soortgelijk feest van deze orde van grootte denkbaar. Niet voor niets is het internationale kantoor van Greenpeace gevestigd in Nederland. Wij hanteren een dusdanig tolerant juridisch en visum-klimaat dat het bijvoorbeeld voor alle bij Greenpeace aangesloten nationaliteiten mogelijk is aanwezig te zijn bij meetings, trainingen enz. foto 17

 

Roze slippers of kistjes

foto 18

Voor de één is Greenpeace een organisatie die over lijken gaat, voor de ander is ze een blaffende hond (die niet bijt). Wat je associatie ook is, extreem en impulsief of een verzameling softies: in mijn ogen kan je alle oude eventuele imago’s laten varen. Greenpeace is volwassen. Ze doordenkt haar acties, onderlegt ze juridisch en opereert tactisch en zorgvuldig. Alle mensen die zich bewust hebben aangesloten bij Greenpeace die ik heb ontmoet, zijn bevlogen, zachtaardig, doelgericht, behulpzaam en hebben een sterk idealistische inslag. Zij willen niets liever dan de wereld en haar bewoners beschermen, koesteren en een betere toekomst bieden. Zij zijn begaan met ieder wezen op deze planeet en sluiten niemand buiten. Of je nou roze slippers draagt of kistjes.

 

Terwijl ik dit tik, is alles in deze kamer nog altijd onderhevig aan een lichte deining. Het was een geweldige, unieke ervaring, waar menig (Greenpeace) persoon jaloers op is. ‘Never a dull moment’ staat er op de theemuts op de boot van mijn stiefvader. ‘I can only agree…’ foto 19

 

 

 

 

foto 21

Washok

foto 20

Eigen gym

Share

Comment (1)

  1. Han Buwalda

    Nou Anna
    Een heerlijk verhaal over flexibel timemanagement, mondiaal lokaal koken en the global take offand coordination from the office in the Netherlands. Top dat je hebt schoongemaakt in de kombuis. Past bij de hollandse (juridische) gastvrijheid.
    PS Blauw staat je goed.
    Een fan

Comments are closed.